تبلیغات
مدینة العلم - سپاس و حمد خداوند
صحیفه مبارکه سجادیه دعای یکم

سپاس و حمد خداوند 


حمد خدائى را که اوّل همه آثار هستى اوست و قبل از او اوّلى نبوده، و آخر است بى آنکه پس از او آخرى باشد، خدایى که دیده بینندگان از دیدنش قاصر، و اندیشه و فهم وصف کنندگان از وصفش عاجز است. به دست قدرتش آفریدگان را ایجاد کرد، و آنان را بر اساس اراده خود صورت بخشید، آنگاه همه را در راه اراده خود راهى نمود، و در مسیر محبت و عشق به خود برانگیخت، موجودات هستى از حدودى که براى آنان معین فرموده قدمى پیش و پس نتوانند نهاد، و براى هر یک از آنان روزى معلوم و قسمت شده‏اى از باب لطف قرار داد، هر آن کس را که روزى فراوان داده احدى نمىتواند بکاهد، و هر آن کس را که روزى کاسته هیچ کس نتواند بیفزاید، آنگاه زندگى او را زمانى معین مقدّر فرمود، و پایانى محدود قرار داد، که با ایام عمر به سوى آن پایان قدم برمیدارد، و با سالهاى زندگیش به آن نزدیک میگردد، تا چون به اخر آن رسید، و پیمانه زمانش لبریز شد، جانش را مىگیرد و او را به سوى آنچه بدان خدایش خوانده از ثواب بسیار یا عذاب دردناک راهى مىکند، تا از پى عدالت خود بدکاران را به کردار بدشان و نیکوکاران را به عمل صالحشان جزا دهد،
 منزّه است نامهاى او، و پى در پى است نعمتهاى وى، کسى را نرسد که او را از کرده‏اش باز پرسد، ولى همه در معرض پرسش او باشند. و سپاس خداى را که اگر عبادش را از معرفت سپاسگزارى بر عطایاى پیاپى که به آنان داده، و نعمتهاى پیوسته که بر ایشان کامل ساخته محروم مىنمود نعمتهایش را صرف نموده و سپاس نمىگزاردند، و در روزى او فراخى مىیافتند و شکر نمىکردند، و اگر چنین مىبودند از حدود انسانیت بیرون شده به مرز حیوانیت مىرسیدند، و چنان مىبودند که در کتاب محکمش فرموده: «ایشان جز به چارپایان نمانند بلکه از آنان گمراهترند.» سپاس خداى را بر آنچه از وجود مبارکش به ما شناسانده، و بر آنچه از شکرش به ما الهام فرموده، و بر آن درهاى دانش که به پروردگاریش بر ما گشوده، و بر اخلاص ورزى در توحید و یگانگیش ما را رهنمون شده، و قلب ما را از الحاد و شک در کار خودش دور داشته، چنان سپاسى که با آن در حلقه سپاسگزاران از بندگانش زندگى بگذرانیم، و با آن بر هر که به خشنودى و بخشایش او پیشى جسته سبقت گیریم، سپاسى که تیرگیهاى برزخ را به سبب آن بر ما روشن کند، و راه رستاخیز را به سبب آن بر ما آسان نماید، و موقعیت و جایگاه ما را نزد گواهان آن روز بلند گرداند، در روزى که همه سزاى عمل خود بینند بدون آنکه بر کسى ستمى رود، روزى که هیچ دوستى چیزى از عذاب و کیفر را از دوست خود دفع نکند و ستمکاران یارى نشوند، سپاسى که از جانب ما در پرونده‏اى که وضع نیکبختان در آن رقم خورده و مقربان حضرت او گواهان آنند به اعلى علیین بالا رود، سپاسى که چون چشمها در آن روز خیره شود سبب روشنى دیده ما گردد، و هنگامى که چهره‏ها سیاه شود صورت ما به نورانیت آن سپید گردد، سپاسى که ما را از آتش دردناک حق آزاد و در جوار کرم نامتناهیش جاى دهد، سپاسى که با آن همدوش فرشتگان شویم و در پیشگاه عنایتش جاى را بر ایشان تنگ کنیم، و به وسیله آن در سراى ماندگارى جاوید و جایگاه سرمدى او که دگرگونى نپذیرد به صف پیامبران مرسل او متصل گردیم. و سپاس خداى را که براى ما زیبائیهاى آفرینش را اختیار کرد، و روزیهاى پاکیزه را به سوى ما روان ساخت، و ما را به تسلّط بر همه آفریدگان برترى بخشید، بر این حساب تمام آفریدگان او بر اساس قدرت حضرتش فرمانبردار ما هستند، و به نیروى اراده او از اطاعت ما ناچارند. و سپاس خداى را که درِ نیاز و احتیاج ما را از غیر خود بست، پس چگونه قدرت سپاس او را داریم؟ یا چه زمانى مىتوانیم شکرش را بجاى آوریم؟ هیچگاه! 

و سپاس خداى را که در پیکر ما ابزار گشودن اندام را سوار کرد، و آلات بستن آنها را مقرر فرمود، و ما را از نسیمهاى حیاتبخش بهره مند کرد، و اعضاى انجام دادن کار به ما مرحمت فرمود، و ما را با روزیهاى پاکیزه خوراک داد، و به فضلش ما را بى نیاز کرد، و به عطاى خود سرمایه بخشید، آنگاه به ما دستور داد تا فرمانبرداریمان را بسنجد، و از انجام محرمات نهى فرمود تا شکر ما را بیازماید، بعد از این همه لطف از فرمانش سر پیچیدیم، و بر مرکب محرماتش سوار شدیم، با این همه به عقوبت ما شتاب ننمود، و بر انتقام ما عجله نکرد، بلکه از سرِ رحمت و از باب کرم با ما مدارا فرمود، و از سرِ مهربانى و از باب حلم بازگشت ما را از راه خطا انتظار کشید. سپاس خداى را که ما را به توبه و بازگشت راهنمایى کرد که این حقیقت را جز از عطاى او نیافتیم، و اگر همین یک عنایت را از فضل او به حساب آوریم هر آینه اِنعام او درباره ما نیکو، و احسانش در حق ما بزرگ، و بخشش او بر ما عظیم است، زیرا روش او در پذیرش توبه در رابطه با گذشتگان چنین نبوده، بدون شک آنچه را در توانایى ما نبوده از ما برداشته، و جز در خور امکان ما به ما تکلیف نفرموده، و ما را به غیر از کار آسان وانداشته، و در این زمینه براى هیچ کدام از ما حجت و بهانه‏اى باقى نگذاشته، پس در میان ما بدبخت کسى است که برخلاف رضاى او ترک طاعت کند، و خوشبخت از ما کسى است که به سوى او توجه نماید. و سپاس خداى را به کلّ آن سپاسى که نزدیکترین ملائکه به او، و گرامیترین آفریدگان نزد او، و پسندیده ترین ستایشگران آستان او. 

وى را ستوده‏اند، سپاسى بالاتر از سپاس دیگر سپاسگزاران مانند برترى پروردگارمان بر تمام مخلوقات، و او را سپاس و حمد در برابر تمام نعمتهاى او که به ما و به بندگانش که در گذشته بوده‏اند و باقى بندگانش که هستند و مىآیند دارد، سپاسى به عدد تمام اشیاء که دانش او بر آن احاطه دارد، و چندین مقابل هر یک از آنها به طور جاوید و همیشگى تا روز قیامت، سپاسى که حدش را پایانى، و شماره آن را حسابى، و پایان آن را نهایتى، و مدت آن را انقطاعى نباشد، سپاسى که باعث رسیدن به طاعت و بخشش او، و سبب رضا و خشنودى او، و وسیله آمرزش او، و راه به سوى بهشت او، و پناه از انتقام او، و ایمنى از غضب او، و یار و مددکار بر طاعت او، و مانع از معصیت او، و کمک بر اداء حق و وظائف حضرت او باشد، سپاسى که به سبب آن در گروه نیکبختان از دوستانش درآئیم، و در سلک شهیدان به شمشیر دشمنانش قرار گیریم، که همانا حضرت او یارى دهنده و ستوده است.



طبقه بندی: مناجات با خدا، 
برچسب ها: صحیفه مبارکه سجادیه،  

تاریخ : جمعه 24 مهر 1394 | 11:08 | نویسنده : محمّد صالح خادم آل یاسین | مناجات

  • paper | سبزک | تبلیغات متنی